Het regent, het regent, het regent in hun huis..

Ik liep naar beneden en keek op mijn telefoon, toen viel me op dat ik een smsje had.
Ik keek en in het smsje stond 'Alles is nat in huis, kom even langs' verstuurd om 05:45, door mijn ouders.
Na wat gegeten te hebben ben ik naar mijn ouders gegaan.

Ze waren niet thuis, maar bij de buren.
Ik liep naar binnen en schrok me rot.
De grond is helemaal nat! In alle slaapkamers (het zijn er 3), de woonkamer, de hal, de keuken. De muren op sommige plekken he-le-maal nat! NAT!
Naar mijn werk gebeld en vrij genomen.
We mochten eerst nog niets doen want eerst moet de expert kijken, dat duurt natuurlijk wel even.
Mijn vader heeft longfibrose en kan daar niet blijven, maar iets anders zoeken duurt ook wel even.

Eindelijk tegen 12 uur was de expert er, blijkt dat we onze inboedelverzekering moeten bellen. Waarom heeft niemand ons dat eerder verteld?? Ok, misschien weten jullie dat allemaal maar ik niet, dus ik had nog niet gezocht.
Goed, inboedel verzekering opgezocht en gezocht en gezocht.
Hebben ze niet....... Mijn vader had het net opgezegd en dacht dat het nu in een ander pakket zat, maar helaal pindakaas, het zat niet in de andere. Ik kan jullie vertellen dat je je dan echt moedeloos voelt op dat moment en even niet weet wat te doen.
Gelukkig heeft de expert van de woningbouwverening mijn hulpeloze blik opgevangen en is een rondje gaan bellen. We zijn ondertussen teruggebeld door de verzekering waar de fout lag en daar kunnen we alles aan doorgeven.

Vannacht hebben ze bij ons geslapen, want in een vochtig huis is niets voor mijn vader. Aangezien het niet de fout was van de woningbouw werd gestaakt met verder zoeken naar een andere overnachting.

Ze wonen in een flat op de 6e etage. Op de 7e etage vlak boven hen is het lek begonnen, de waterleiding naar de vaatwasser was gesprongen en tot aan de kelderboxen is het nat.  In de nacht heeft de brandweer het huis op de 7e etage opengebroken omdat niemand thuis was. Daar stond was het water 30 centimeter hoog en golfde naar buiten.....

Gelukkig is het mooi weer. Vanmiddag gaan we zoveel mogelijk eruit halen en laten drogen. Gister al foto's gemaakt van alles wat beschadigt of nat is en vandaag verder kijken.
Euh mocht het warrig geschreven zijn, mijn excuus, maar het maalt namelijk nog steeds allemaal in mijn hoofd door!

(Ik heb gister ook maar meteen een inboedelverzekring voor mijn ouders geregeld)

Read more...

Verzorgingstehuis en auto open gebroken

Wat een weekend, het was druk en gek.

Zaterdag ben ik samen met mijn ouders gaan kijken naar een verzorgingstehuis.  Het tehuis ligt 200 km bij ons vandaan, maar ligt weer 5 km bij mijn zus. Lijkt wel alsof we elkaar afwisselen.

Het verzorgingstehuis is hartstikke leuk, ze nemen mijn ouders (vooral mijn moeder) veel uit handen en mijn vader kan lekker relaxed doen. Wat bedoel ik met veel uit handen nemen?? Er wordt gekookt, gewassen, gestreken en schoongemaakt voor ze, er zijn genoeg activiteiten en het is in een bosrijke omgeving. Wat wil een mens nog meer... niets zou je denken. Er kleeft echter een groot nadeel aan vast, het zijn alleen kamers, geen appartementen. 
Dat houdt in dat alles in 1 kamer plaats vindt, slapen en wonen. Ze vinden het ook wel jammer dat er niet gekookt kan\ mag worden op de kamer, want het is toch wel prettig om zelfstandig te zijn\ blijven.
Er moet dus gekeken worden naar de voor- en nadelen.
Daar gaan paps en mams dus even over nadenken.

Over naar de volgende dag, Man en ik lopen naar de auto van mijn ouders. Het valt me op dat de deur niet goed dicht is en alles wat in het handschoenenkastje was ligt op de grond en stoel . Ik schrik me rot en dan zien Man en ik pas dat het kleine ruitje aan diggelen ligt.
Er is ingebroken!
Een raar gevoel gaat dan door je heen, vooral als er spullen uit gemist worden.
Ik bel de politie over hoe en wat, maar ik kan gewoon via internet aangifte doen. Ze vroeg of er 'sporen' van inbraak zijn, euh ja, zeg ik, het raam is kapot.
Nee, dat bedoelen ze niet. Ze bedoelt of er gereedschap ligt.
Nee, dat is er niet.
Dan heeft het geen zin om een auto te laten langskomen.
Als ik achter het stuur ga zitten valt me op dat iemand ander in IN de auto heeft gezeten. 
Terwijl we buiten staan komt iemand anders naar ons toegelopen, bij hem is ook ingebroken. De buurman achter ons hoort het en zegt dat het bij hem ook is gebeurd. Ze hebben kennelijk een spoor van vernielingen aangebracht! Bah!

Gisteravond aangifte gedaan en vandaag moet het ruitje gemaakt worden.

Echt walgelijk dit, iedereen moet met zijn fikken van andermans spullen afblijven!!!
Ik baal hier echt van.

Read more...

Familiebanden

(Als eerste fotos van Scavenger hunt komen er aan, er was iets met de camera.)

Vorige week donderdag ging de telefoon, mijn zus, ze vertelde dat onze tante is overleden. Deze tante is het zusje van mijn moeder. We wisten al een tijd dat het niet zo goed ging met haar, maar we wisten niet dat het zo slecht ging.

Read more...

Het gaat iets beter met paps

Vanaf de laatste keer dat mijn vader in het ziekenhuis heeft gelegen gaat het een stuk beter.
Dat is te merken aan zijn lopen, hij kan nu nl. zelf de galerij aflopen en hoeft niet meer in een rolstoel.

Hij kan 2 zinnen achter elkaar zeggen, zonder helemaal uitgeput te zijn of te hoesten.
Hij wil ook vaker naar buiten en gister zijn ze daarom even weggeweest.

Read more...

Anoniem Ja/Nee

Al een tijdje 'spookt' er iets in mijn hoofd..
Zal ik alles aan elkaar linken, zal ik uit de anonimiteit treden?
Dan bedoel ik mijn hyves hier, euh ja die heb ik maar doe ik eigenlijk niets mee. Zal ik het maar gewoon verwijderen, heb er overigens al een keer naar gezocht maar kon niet vinden hoe.
Maar goed daar heb ik het niet over (maar mocht je het weten graag. O nee dat kan helemaal niet, want moet zo af en toe dochter in de gaten houden :) ).

Dochter heeft Twitter, ik heb toen een apart Twitter account aangemaakt. Is dat overdreven?
Facebook heb ik nu ook (ik snap het nog niet, maar dat is een tweede), omdat familie vroeg of ik het heb en het is zo leuk blablabla. Nu heb ik het aangemaakt, maar onder mijn Blognaam. Zal ik maar gewoon toevoegen?

Mijn foto's zijn allemaal zo gemaakt dat je niemand echt kan herkennen. Als ik alles aan elkaar ga linken dan gaat alles open.
Bij de 1 zie ik dat de blog openbaar is, maar FB en Twitter niet.
Bij de ander is alles openbaar.
Bij de ander wel Twitter en niet FB.

Ik ben nog aan het nadenken, maar hoe staan jullie daarin??

(Update: Verrek zeg, ik zie dat zoonlief ook FB heeft... Waarom weet ik dat niet???? :)- )

Read more...

Daar is ze weer! :)

Nu even tijd en zin om wat te schrijven, helaas nog geen tijd gehad om bij te lezen, maar dat komt.
Met mijn vader is het nog steeds zo zo.
Het vocht is uit zijn longen en hij heeft minder zuurstof nodig.
Dit houdt nog niet in dat het meteen goed gaat, want de fibrose blijft, helaas.
Zijn longen zijn nog steeds aan het krimpen en het weefsel wordt stugger, dit zorgt ervoor dat de zuurstof niet goed door zijn lichaam kan.
Af en toe heeft hij tintelende voeten, dat komt door te weinig zuurstof, of zijn nagels worden blauw. Het zuurstofgehalte moet dan wat hoger en dan gaat het wel weer.
Wanneer hij eruit mag weten we nog niet, want de dokters komen wel langs maar zeggen weinig.
Ik vind dat zo waardeloos!! en ga morgen dan ook bellen naar het ziekenhuis of ik meer duidelijkheid kan krijgen. Zijn hartstoornissen zijn er, kennelijk, ook nog steeds maar is nog niet te zeggen. Er zijn meerdere hartfilmpjes gemaakt maar nog geen uitsluitsel gekregen.

Vorige week was mijn zus gewest en dat ga mij wel een beetje lucht. Mijn moeder is dan tenminste niet alleen. Morgenavond blijf ik wat langer bij haar dan is ze tenminste niet zo lang alleen. Ze kijken nl. altijd voetbal met zijn 2en. Vorige week speelde NL, toen ben ik ook lekker bij haar gebleven. Hahahaha volgens mij vond ze het wel erg gezellig, ze bleef maar kletsen.

We gaan niet altijd met het hele gezin omdat mijn vader dat niet echt trekt, althans ik heb het idee dat het te druk voor hem wordt. Dus de ene keer gaat Man mee, de andere keer Sinyo en daarna Nona. Zo ziet iedereen mijn paps en paps ziet ook iedereen.

Ik hoop dat hij weer snel naar huis mag, maar dan moeten we toch wel meer hulp regelen.

Read more...

Hoofd is leeg, maar toch ook bomvol!

Ben naar mijn scherm aan het turen..
Had gisterochtend leuke inspiratie voor een logje.
De dag gister ging echter helemaal anders.
Mijn paps ligt wederom in het ziekenhuis, hij had\ heeft vocht achter\ in zijn longen en hartritme stoornissen.
Hij is gisterochtend opgehaald door de ambulance en met gierende sirens naar het ziekenhuis gebracht, dit ivm zijn zuurstofprobleem.
Gister daar de hele tijd gebleven met mijn moeder.

Vond het weer vreselijk om haar alleen thuis achter te laten, maar ze wil liever thuis zijn.
Moeilijk dit momenten.

Ik hoop van de week een wat vrolijker logje te kunnen schrijven en weer blogjes te lezen en te reageren.
Nu gaat het me even niet goed af.

Read more...

Wie ben IK?

Er zijn gebeurtenissen waardoor je gaat nadenken, nadenken over het leven en alles wat er bij hoort.

Vorige week hadden we een gesprek met broer van Man over zijn leven, het leven. Hij gaat een moeilijke tijd door en heeft het moeilijk om weer op het juiste pad te komen.
Ik maakte daar de opmerking ~Dat het niet uit moet maken of alles om hem heen  niet gaat zoals hij wilt, als hij maar weet hoe HIJ is~.
Best diep he. (Of valt het wel mee.)

Na dat gesprek ben ik gaan nadenken wie IK ben.
Heeft het te maken met MIJ of met alles OM me heen.
Is het het huis? Nee.
Is het alles in het huis? Nee
Zijn het mijn kinderen? Gedeeltelijk.
Is het mijn man? Ook gedeeltelijk.

Ik weet door de jaren heen dat materiaal mij niet maakt zoals ik ben. Ik kan best zonder dat allemaal en het hoeft allemaal niet nieuw, duur en veel. Het huis hoeft ook geen uiterlijke vertoon te zijn, het is voor mij een plek waar waar ik me lekker voel en mezelf kan zijn.
De jaren maken je sterker en kneden je zoals je nu bent.
Jaren geleden zei een vriendin tegen mij;
 'Je bent nog hetzelfde zoals je 10 jaar geleden was en ZIJ was (volgens haar) wel gegroeid'.
Ik snapte dat niet, want ik was wel gegroeid.
Ik was moeder geworden, een 'echte' huisvrouw, een werkende vrouw, hoe kan ik nou niet gegroeid zijn.
Toch zat er een kern van waarheid in.
Toen ik jonger was fladderde ik overal doorheen, dat is nu nog het geval.
Dat deed ik ook toen ik moeder en 'echte' huisvrouw was, ik fladder en denk niet altijd na over de keuzes die ik maak.
Ook al stort achter me van alles in elkaar, ik fladder gewoon door.
Ik ga niet bij de pakken neerzitten en wacht niet op tekens om er voor te zorgen dat het beter gaat.

Nee, dat doe ik, ik hoef geen tekens, materiaal of mensen die zeggen dat ik ~Echt, wat moet gaan doen~.

Ik ben ik, omdat ik door mijn opvoeding zo ben, omdat ik door gebeurtenissen zo ben, omdat ik zo wil zijn. Ook als alles om me heen fout kan gaan. (Aan de ene kant is het heerlijk aan de andere kant vraag ik me wel eens af of ik de ernst van de situatie niet onderschat.)

Read more...

Het gaat...

Gister werd mijn moeder gebeld of we met spoed naar het ziekenhuis wilden komen.
Wij naam mijn moeder geraced en daarna naar het ziekenhuis, in een kwartier stonden we bij het ziekenhuis.
We gaan naar boven, lopen de kamer in waar we hem gister hebben achter gelaten.... bed LEEG!!
Dan schrik je je echt het laplazeres.
Bleek dat ze hem naar een andere kamer hebben verplaatst zodat hij het een stuk rustiger heeft.

Het zuurstof in zijn bloed was veel te weinig en zijn hart ging als een razende te keer, zodoende werden we gebeld. Toen we aankwamen ging het al een stuk beter, alleen was hij heel erg moe.
Na een tijd gingen we weer weg, mams thuis gebracht en naar huis.

De dokter vertelde dat mocht het zo ver komen dat ze niet gaan reaimeren, dat hij niet naar de IC gaat omdat zijn longen te slecht zijn. Ik kan jullie vertellen dat is hard, heel hard om te horen ik begrijp het wel, maar wil het niet snappen.

Ik hou mijn telefoon nu steeds bij me durf het niet te vergeten en fout o fout ik rook me helemaal gek. Ik heb het gevoel dat ik moet huilen, maar het komt er niet uit. Op het werk dwalen mijn gedachtes alle kanten op.
Wanneer het namelijk beter met hem gaat moeten er toch veranderingen komen, ze wonen nu nog zelfstandig maar dat lukt gewoon niet meer. Daar moeten we uitgebreid naar kijken, kijken hoe we alles kunnen vergemakkelijk voor hun.

Het is allemaal druk en onwerkelijk en ik vermoed best een depri logje.

Bedankt voor jullie wensen.

Read more...

Even geen inspiratie om te schrijven

dus wordt het een heel kort berichtje.

Gister is mijn vader opgenomen in het ziekenhuis en heeft het een naam gekregen. Hij heeft longfibrose, ik heb gegoogled, tja het is een chronische ziekte en we zien wel hoe het gaat.

De eerste keer dat hij in het ziekenhuis lag zag ik er de ernst nog niet zo van in, nu steeds meer en dat is best eng.

Read more...

Gaat niet goed met mijn paps

Kreeg net een telefoontje van mijn moeder,
Pappa kan zijn schoenen niet eens meer veteren,
dan is hij he-le-maal uitgeput.
Toch gaan ze nu boodschapjes doen.

Woensdag moet hij weer naar het ziekenhuis, ik heb net vrij gevraagd, ik ga hem brengen.
Ik snap gewoon niet dat ze nog niet weten wat het is, hij heeft nl. gaatjes in zijn longen. Dat is het enige wat we weten, hoe hij beter kan worden dat weten ze niet.
Hij heeft zuurstofflessen en moet 8 tot 10 uur aan die flessen hangen, maar het lijkt alsof dat ook niet meer helpt.

Weet je wat het is, het was altijd een bezige man hij deed zoveel leuke dingen met de kinderen toen ze nog kleiner waren, wat zeg ik? Vorig jaar deed hij dat nog, altijd even met ze naar buiten, hij kwam af en toe oppassen en dat vonden de kinderen zo leuk. Hij stoeide met ze, las verhaaltjes voor, was de grote stoere sterke opa. En nu? Nu zit hij op de stoel en kan hij niet veel meer.

Nona zei zaterdag toen we er waren 'Is niet leuk voor opa dit, ik denk dat hij zijn oude lichaam mist'. Schattig zoals ze dat zegt en o zo waar!



Geduld wordt op de proef gesteld (paps in het z'khuis)

De eerste tekenen

Read more...

Werken aan een nieuwe toekomtst, om een nieuw verleden te krijgen.

Kan ik het zo noemen? Ja ik vind van wel!
Goed zoals ik eerder melden ben ik toch erg happy dat ik eruit ben.

Dit houdt nog niet in dat ik mijn ontslagbrief heb geschreven en afgeleverd, neeee helaas dat kan nog niet. Het geeft me wel de push om eens te doen wat ik nou echt leuk vind.

Goed, mijn functie nu is Functioneel Applicatiebeheerder, zoals dat zo mooi heet. Dit houdt in het kort in dat ik dat ik met verschillende applicatie's onderhoud en check.
Toen ik een jaar of 13 was wilde ik ook graag 'wat-met-computers-doen'. Hoe vaag kan een mens zijn, maar ja 13 jaar is niet echt een leeftijd dat je het precies allemaal weet. Maar goed, ik wilde dus iets met computers doen, maar was ook vaak bezig met tekenen en schrijven. En daar zit nou net de clue.

Ik heb gekozen voor computers, omdat-het-verstandiger-was. Maar ja wat is verstandig...
Daar een stoomcursus in gedaan, want op school zitten was niet mijn meest favoriete bezigheid en daarna rolde ik overal in. Heb goede en leuke banen gehad en eigenlijk heb ik het nog.

Om hierin door te blijven gaan (en stel, STEL) dat ik weer wil solliciteren moet (nee moest) ik van mezelf mijn CV weer opkrikken en een studie volgen. Wat? HEAO-BI, daarin zit namelijk alles wat ik nu doe of waar ik wel 'wat' van af weet met het enige voordeel dat het kan officieel is. Het duurt 3 a 4 jaar en dan heb je ook wat.
Als je het tenminste WIL en dat is het punt ik WIL het niet meer. Wanneer ik een andere baan krijg\ neem dan moet het nu ECHT iets anders zijn.

Ik kan dus niet stoppen met werken, dus moet het inkomen de aankomende jaren van een andere kant komen. Ik ben internet aan het ontdekken en ben erachter dat daar ook een inkomen mee gegenereerd kan worden. Ik geef mezelf 5 jaar (ik ben iemand die een dead-line moet hebben) om dat te realiseren.  Dus een andere site is geopend en via andere bronnen verdien ik ook wat 'bij'. Dat is het nu dus, bij verdienen. Ik ben al een klein jaartje bezig en ik merk dat er veranderingen komen en zijn. Of te wel ik ben erachter dat het daad werkelijk KAN, dus waarom zou Ik niet ook iemand zijn die daarvan gaat profiteren.

Nee, ik zeg niet welke site, omdat het gescheiden moet blijven van hier.

Daarnaast heb ik me ingeschreven voor een cursus fotografie, ik heb pas een andere camera erbij gekocht, waar NIEMAND in huis verder aan kan of mag zitten. Het is van mij! :)

Vervolgens ga ik een cursus Creatief schrijven volgen, want dat broeit ook nog in mijn lichaam, om te schrijven. Een boek uit te brengen.Daar ga ik me de komende tijd op storten. Op het leren schrijven.

Veel verandering? Aan de ene kant valt het mee, maar aan de andere kant kan ik mijn brein daarop richten en er mee bezig zijn.

Het is gewoon al fijn om te weten dat ik dat NIET wil en dat WEL. Dat ik niet meer stil hoef te staan bij een studie om me beter te verkopen in de markt en om wel bezig te zijn met hetgene wat mij ook een toekomst kan bieden en mezelf niet uit de markt ruk. Er is namelijk nog zoveel meer dan dit.

Ik ben altijd 'jaloers' op mensen die het wel kunnen, maar ik dat niet een keuze die je maakt? Zolang ik die keuze niet maak zal er ook never nooit wat gebeuren, dan blijf ik altijd 'jaloers' en van een afstand kijken, daar ben ik toch niet voor?

Ik ben er toch om mijn leven te bouwen en te maken zoals ik dat wil?! Dat houdt in dat ik niet wil blijven hangen in deze cirkel, ik wil ERUIT stappen en wie moet dat doen?

Juist, niemand minder dan IK.

Read more...

Een kruispunt...

Al heel lang ben ik bezig met mijn leven, mijn toekomst en heb ik het gevoel alsof ik op een kruispunt sta.
Al heel lang vraag ik me af of ik qua werk op deze manier door wil gaan.  Het werk wat ik doe is leuk en interessant, maar  laten we eerlijk zijn ik moet nog een jaar of 25 doorwerken en dat is best lang.
Ik ben door de jaren heen in dit werk gerold en heb dus niet de juiste papieren ervoor, jaren vond ik dat ik dat maar moest halen omdat-het-nodig-is.
De afgelopen maanden speelde het weer in mijn hoofd, was ik er WEER mee bezig.
Het is namelijk zo als ik eraan begin, ben ik meteen 4 jaar bezig en het punt is dat er nog veel andere bezigheden zijn die ik wil doen.

Ik merk bij mezelf dat ik nu al druk bezig ben en dat de dagen zo voorbij zijn, ook merk ik aan mezelf dat  ik in mijn hoofd een deadline heb. Ik wil nog dit jaar weten hoe ik verder ga.

Gisteravond was ik weer aan het denken en ik dacht; "Waarom ga ik me 4 jaar toeleggen aan iets wat ik eigenlijk niet wil en alleen maar doe omdat ik vind dat ik het nodig heb voor mijn werk" (Snappen jullie mijn gedachtengang nog...??)

Uiteindelijk ben ik er uit en wil ik toch meer mijn creatieve kant voeden. Vroeger was ik er al mee bezig, maar werd het nooit serieus genoeg genomen. Je hoort dat je 'iets' serieus moet doen en dat ben ik gaan doen, eerlijk is eerlijk ik heb het altijd met plezier gedaan hoor. Maar nu is het klaar daarmee, ik ga mijn tijd, mijn vrije tijd dan want ik kan niet ineens stoppen met werken, nu anders indelen.

Het scheelt in mijn hoofd dat ik daar niet meer aan hoef te denken, dat ik nu toch eens echt ga richten met wat ik ECHT wil.

Read more...