Sporten....

Ik ben weer eens begonnen met sporten.
Jawel!
Eerst thuis, maar ik merkte dat het niet echt meer de genoeg voldoening gaf, dus ben ik toch maar lid geworden van een sportschool.

Na even goed rond gesnuffeld te hebben op internet heb ik besloten om helemaal geen, absoluut niet, totaal geen cardio te doen.
Ik heb daar zo'n hekel aan! Bah! Niets maar dan ook niet aan.
Ik doe dus alleen krachttraining, een schema voor beginner is gauw gevonden en sinds een paar weken sta ik bij de dumbbells en barbells tegen over een spiegel mijn oefeningen te doen.

Youtube of aan iemand vragen helpt me de juiste houding te vinden en voor de rest is het afwachten hoe het over een paar maanden gaat.
Het duurt namelijk wel even voor je wat ziet, maar ja er moet ergens wel een bepaalde verandering komen.

We zien het wel.

Mijn eetgewoontes probeer ik zoveel mogelijk te veranderen maar dat gaat, denk ik, helaas niet lukken. Ik hou te veel van eten, misschien wel zo hier en daar.
Misschien, heel misschien.

Read more...

Opnieuw

Al een tijdje aan het denken om het bloggen weer op te pakken. Niet via een betaalde url, want dan zal je zien dat ik het toch niets vind. Gewoon hier op mijn eigen plekkie.
Het was zoeken naar mijn wachtwoord, maar heb het uiteindelijk toch gevonden.

Op het moment speelt er genoeg om over te schrijven, maar ja het kan ook zomaar ineens klaar zijn. Wilde eerst helemaal opnieuw beginnen, maar dan moet ik van alles opnieuw verzinnen. Naam, layout, header en ga zo maar door. Daar had ik niet zo heel veel zin. Dus dit plekje afgestoft en schoongemaakt, maar ben nog niet helemaal klaar.

Mijn andere logjes heb ik nog, ik ga uitvissen hoe ik die hier kan krijgen en dan ga ik gewoon weer van start.

Read more...

Gedaan!

Ik heb het gedaan!
Mijn eigen plekje op het internet.

Read more...

Succes op je werk!

6 jaar geleden zijn wij verhuisd naar de woning waar we nu wonen. Het was nieuwbouw en je leert nieuwe mensen kennen.
Op een dag reden we naar ons huis, we reden op een slakkegangetje want er liep een meisje voor ons.
We slaakte een zucht en zeiden tegen elkaar 'Ze hoort de auto toch wel?'
We reden nog langzaam erachter, opeens zagen we een vrouw naar het meisje toe lopen en gebaarde naar haar.

Ze keek om, zag ons en glimlachte.
'O, zeiden we, volgens mij is ze wel doof.

Nadat we de auto hadden geparkeerd kwam haar moeder naar ons toe lopen. Ze vertelde ons dat haar dochter (dus inderdaad) doof is en zei sorry omdat ze midden op de weg liep. Sorry zeggen hoefde voor ons niet, elk kind doet weleens dingen waarvan je denkt 'waarom doe je dat nou'.

We zien het meisje zo nu en dan. Ze heeft nu een gehoorapparaat en dat houdt in dat we niet meer heel duidelijk hoeven te praten of dat we niet perse hoeven te gebaren.

Nona ziet haar elke ochtend wanneer ze naar school gaat en het meisje zegt dan 'Succes op school' tegen haar. Nona vertelde het een keer en maakte toen zo'n raar gezicht zoals alleen een zij dat kan.

Vanochtend zag ik haar en op het moment dat ze weg fietste draaide ze haar hoofd om en zei 'Succes op je werk'.  Zo'n klein zinnetje, zoveel impact.

'Succes op je werk'.

Read more...

Tja

Ik wist natuurlijk dat het er niet in zat.

Die dikke vette bankrekening.

De hele avond heb ik ingelogd om te kijken of de Sint me heeft gehoord.

Maar helaas,

Helaas.

Hij heeft niet eens een klein bedragje gestoord.

Het bedrag was nog hetzelfde als in de ochtend.

Wel genoeg maar toch te weinig.

Ach de hoop op zich

Dat was wel geinig.

Het blijkt leuk 

die hele meuk.

Een chocoladeletter is bij de schoen

Ondanks dat we er helemaal niets aan doen.

De kinderen hebben het nog niet gevonden

Ze dachten dat wij het zouden verslonden

Tot de volgende keer allemaal

Ik hoop dat jullie genoten hebben van de avond

en dat iedereen het leuk vond!

Welterusten.

Read more...

Sint, beste sint

Read more...

Wie mooi wil zijn

moet vreselijk pijn lijden...

Al een aantal dagen vraagt Nona aan mij of ik haar wenkbrauwen wil epileren.
Gister had ik eindelijk tijd. De eerste keer heeft een prof. het gedaan, met een touwtje en een pincet. In de kappersstoel bleef ze niet stil zitten en moest ze om de haverklap niezen.

Ik weet dus een beetje wat me te wachten staat, wanneer ik zeg dat ik het wel een keer doe bij haar.  Ik doe het zelf heel zelden, omdat ik het steeds vergeet en het eigenlijk niet zo nodig is. Op het moment dat ik er aan denk dan hou ik het in mijn gedachten totdat ik een nichtje zie  dit het heel goed kan.

Goed, gister dochter met haar hoofd op schoot en ik met mijn beste tweezer begonnen met epileren. Het eerste haartje gaat eraf en het begint al ..
'Auw, auw, auw dat doet pijn.
Hatjoe
'Euh, ja wat had je dan gedacht'..
'Mam, je moet het voorzichtig doen'

'Zachte heelmeesters' begin ik

'Nou, dan heb ik maar stinkende wonden...' maakt zij de zin af.
Ik wordt ongeduldig en zeg 'Ga liggen anders kap ik ermee'.

Ze gaat braaf liggen, maar ze fronst haar voorhoofd, haar hand komt in de buurt van haar wenkbrauwen en ze beweegt haar hoofd heen en weer.

Ok, ik kap ermee.

Nee, zegt ze, ik ga nu stilliggen.
Inderdaad ze ligt stil en ik kan even doorwerken, totdat ik met het pincetje geen haartje pak maar een stukje huid!

Ai..

(We zijn heel lang bezig geweest..)

Read more...

Ik snap NU wel waarom ze het niet snapt

Vanavond hadden we een 2-tal gesprekken op school. Een week voor haar testweek had de mentor al gebeld dat Nona beter haar best moet doen, omdat haar cijfers niet echt je-van-het zijn.

Aangezien we het nogal druk hadden met mijn ouders is dat er allemaal ingeschoten. Tijdens de testweek toch hier en daar geholpen met een aantal vakken en mwoa het-ging-inderdaad-niet-zo-goed.

Vooral wiskunde was een ramp.
Ze snaptte het niet, ik probeerde het haar uit te leggen, maar aangezien het al een jaar of 20 geleden was... Was het allemaal nogal stoffig in mijn bovenkamer en het juiste laadje wilde niet gevonden worden.
Ik vroeg haar op een gegeven moment; 'Vraag je het wel aan de juf?'
'Nee' was het antwoordt.
Op mijn vraag waarom niet kreeg ik een antwoordt waar ik alle kanten en ook geen kant mee op kon.

Vandaag hadden we dus een gesprek met mevrouw Wiskunde.
We hoorde dat Nona erg, erg veel kletst en vaak, heel vaak gewaarschuwd moet worden. O en niet 1 of 2 keer, niet eens 3 keer, neeee veel vaker dan dat. Daarna houdt ze ook niet op. Madam vindt het nodig om vervolgens nog lekker door de kleppen en niet op te letten in de klas.

Snapt ge het, niet opletten in de klas = niet snappen,
niet snappen = niet durven vragen aan de juf, want-ze-let-niet-op-in-de-klas
niet durven vragen = niet goed huiswerk kunnen maken
niet goed huiswerk maken = niet SNAPPEN!!
Snappen jullie het nog?

Dus ik snap nu waarom ze het niet snapt.

O en haar verweer.... haar vriendinnetje praat zo veel...... en dan MOET ze terug praten......

Euh ja duhhh, dat snappen wij nou NIET.

Read more...

Planning

Ik ben niet iemand van de lijstjes, om alles op te schrijven of een agenda bij te houden. Al jaren probeer ik het.
Ik koop een agenda, schrijf daar braaf alle belangrijke informatie in, afspraken die ik op dat moment heb staan en doe het vervolgens ook nog eens braaf in mijn tas.

Vervolgens blijft het in mijn tas... Wanneer ik van tas wissel dan gaat de agenda niet mee, of ik haal het eruit en leg het 'even' op een bepaalde plek neer. Om het vervolgens niet meer terug te kunnen vinden. Dan komt een moment dat ik het echt nodig heb, omdat-die-neiging-van-inplannen-er-weer-is.
Ik kan het dan niet vinden en sla alles op in mijn hoofd.

Dat gaat niet goed en zo is het weleens voor gekomen dat Nona tijdens het eten zegt; 'Vanavond hebben jullie het gesprek met mijn juf he?'
Waarbij Man en ik elkaar verward en verbaasd aankijken, omdat we het allebei vergeten waren. Vervolgens denken we allebei dat we nu toch eens een kalender of iets dergelijks moeten hebben.

Ik heb al vaak gezocht op internet maar het was het steeds net niet.

Dus toen maar zelf wat gemaakt (Hoera voor Excell), het hangt in de keuken met een potlood (ik vind het ook altijd zo irritant dat wanneer ik iets wil opschrijven er geen pen of potlood te vinden is).  Zodat iedereen alles op kan schrijven. Als ze het de moeite waard vinden, want Sinyo ontgaat nog even de zin van dit.

Voor de rest kan ik zeggen dat het toch wel helpt. Afspraken worden opgeschreven, net als boodschappen en de taken van de kids zijn bekend.
Nu moeten Man en ik ons nog even aanleren om iets vaker op de kalender te kijken..

Nu moet het alleen nog gedetailleerder en daar ga ik een dezer tijd maar aan beginnen.

Hoe doen jullie dat? Hebben jullie een kalender of iets dergelijks?

Read more...

Druk?! Welnee

De afgelopen weken waren hollen en stilstaan.
De afgelopen week hebben we er even de brui aangegeven.
Niet heen en weer rijden,
Niet even dit even dat op 3 verschillende adressen,
Niet laat naar bed,
Niet de kinderen kort zien,
Niet dit en niet dat.

Even gewoon thuis. Dat heeft toch ook zijn voordelen en nadelen natuurlijk. Want  het huis was aardig verwaarloosd na al die drukte. Dus de doek te voorschijn gehaald en geboent, de dweil over de vloer, badkamer een beurt en ga zo maar door. Hoe raar maar waar, dan geniet je ineens van die dingen. Normaal gesproken is het (bij mij althans) getverderrie moet het eeeccchhht!
En dan antwoordt het huis volmondig; "JA!"
Nu was het huis al een tijd aan het schreeuwen maar hadden we geen tijd om te luisteren.

Aankomend weekend de laatste beetjes van het oude huis van mij ouders doen en woensdag a.s. de sleutel inleveren. Dan is het he-le-maal klaar.

Maar goed, de afgelopen week, druk?! Nee, het was gewoon even lekker niksen, mutsen en ga zo maar door.

De dingen die gedaan moeten worden daar komt nu ook meer tijd en aandacht voor. Sinyo zei al een tijd dat zijn ogen wederom gecheckt moeten worden en ik heb de laatste tijden ook het idee dat mijn rechteroog slechter is geworden.
Ja, jeetje, hoe kan dat toch het is al zo bar, bar slecht!!
Ik vermoed (maar wie ben ik) dat het aan de cylinder ligt (alsof het een auto is :S ).
Maar goed, ook maar meteen een afspraak voor Man en Nona gemaakt zodat we het van iedereen weten.

Read more...

Avondje uit!

Vanavond was het zover.
Ik ging ein-de-lijk een avondje uit.
Dat was nogal een tijdje geleden en het werd weer eens tijd..

Zonder Man, sorry man!
Zonder kinderen, sorry kinderen!
Geen gedoe met ouders, sorry ouders!
Gewoon lekker met vriendinnen.
Me time!

We zijn naar Soul Sisters geweest.
Wow, die vrouwen hebben allemaal een strot om U tegen te zeggen.
Niemand deed onder voor de ander, maar toch vond ik er 2 uitspringen. Dit houdt niet in dat de rest niet goed is. Maar een mens kan zo z'n voorkeuren hebben.

De planning was om met 4 vriendinnen te gaan, maar we ontvingen een SMS dat het OV niet meewerkte en ze daardoor niet kon komen. Waardeloos die OV er hoeft maar wat te gebeuren en plannen kunnen niet doorgaan.

Ik moet wel zeggen dat die mist creapy is!
Via een B (of misschien wel een C weg) moest ik naar de plaats van bestemming. Ik zit dan aardig gespannen naar die 2 strepen op de weg te turen en vervloek elke tegenligger die ik tegen kom, omdat ik dan helemaal niets meer zie! Gelukkig is het allemaal goed gegaan en ben ik blij dat ik niet meer het huis uit hoef.

Maar goed, nog even over de Soul Sisters.
We hebben mee geblerd (althans ik zeker), gepraat en lekker gedanst.
Heerlijk.

Read more...

Onze verslaving

Ja, ik zeg onze, want het is een verslaving die het hele gezin heeft.
Natuurlijk zijn Man en ik er mee begonnen, maar we hadden geen idee wat voor impact het zou hebben op de kinderen.
Als we van te voren hadden geweten dat ze zo verslaafd zouden worden, dan waren we er nooit aan begonnen.

Jaren geleden voor het eerst in hun mond gepropt en dat ging met veel smaak en zonder gevecht. Ze wisten precies wat het was en vroegen er vaak, en steeds vaker naar.
Nu willen ze het het liefst elke dag eten, als ontbijt, lunch en doe eens gek ook nog als avond eten.
Wanneer we een doos van 24 stuks in huis halen dan is het in no-time op en nog erger er wordt serieus, ja echt serieus ruzie om gemaakt.

Over welke verslaving ik het heb?

Juist! Giet er wat water bij en je hebt een lekker, warm tussendoortje.

We  hebben ook allemaal onze voorkeuren, die wil die kleur en die weer de andere kleur. Zo heeft iedereen zijn eigen bakje soep.

Het gaat mee op vakantie, weekendjes weg en we hebben het bijna altijd in huis.

We zijn nu even aan het minderen, want een mens kan af en toe doorslaan en wij sloegen door.

De afkickverschijnselen zijn begonnen, het roepen en de hunkering naar de verslaving is te merken. Maar wij, de ouders, zijn sterk en kopen het niet!

Nee, ECHT niet!

Nee!

We doen het NIET!

Of misschien toch maar wel........

Hebben jullie ook een verslaving?

Read more...

Vooruitgang

Dit jaar had ik een keer op een WW een post geplaatst over een telefoon. Ik was aan het denken dat het niet eens zo lang geleden was dat de telefoon een 'ding' was wat je niet overal mee kon nemen.

Er was veel vooruit gang, maar we weten, denk ik, allemaal nog die oude telefoons met draaischijf. Wat duurde het lang voordat je klaar was met het draaien van het telefoonnummer. Dat was ook nog de tijd dat er gewacht moest worden nadat het kengetal was 'gedraaid'. Er moest eerst gewacht worden op een toon en dan kon je verder.

Ik heb jaren moeten wennen toen het veranderd werd en je niet meer hoefde te wachten. Ik bleef maar wachten bij het kengetal en terwijl ik wachtte dacht ik vaak 'Gut, wat duurt dat lang'. Om daarna er achter te komen dat ik niet meer hoefde te wachten.

De verandering naar een 10 tallig telefoonnr. was voor bedrijven een crime en alle telefoonnr's moesten gewijzigd worden.

Bij mijn allereerste werkgever, jaarrreen terug, had men na gelang van tijd een mobiele telefoon. Het is maar wat je mobiel noemt. Het was inderdaad mobiel maar je sjouwde je rot. Ik werkte nl. bij een software leverancier en daar had men ook laptops... Deze waren niet ultra dun, nee het was nogal een gewicht.

Jullie snappen dat ik me af en toe een bult sjouwde aan al deze apparatuur en laten we niet vergeten dat ik toendertijd ook nog een mooie aktetas had. Dat ging allemaal niet makkelijk.

Ik weet niet meer hoe mijn eerste mobiele telefoon eruit zag. Gut in het begin hadden we niet allemaal een mobiel. Nee, we hadden 1 mobiel en Man en ik deden er samen mee. Dat het ding groot was daar kwam ik pas achter na het volgende voorval.
Mijn schoonzus had een foto gevonden van Man en ik. De foto is al jaaarrreen oud en ik stond erop met een paar kilo's teveel,  mijn haar uit model en mijn kleding was eigenlijk, euhm nou ja, laten we zeggen eigenlijk helemaal niet leuk. Man had zijn haar ook gek, zijn kleding was ook typisch en de mobiele telefoon was aan zijn riem.

Ik hoop dat jullie het snappen, de foto zelf was ook wel lachwekkend omdat we er raar opstaan. We laten de foto aan de kinderen zien en het eerste wat ze zeggen 'Hahahahaha moet je DIE telefoon zien!!!!!'

Hilariteit alom maar niet om hetgene waarom Man en ik dachten. Maar goed, dat was onze eerste telefoon.

Tegenwoordig loopt (bijna) iedereen met een mobiele telefoon en deze kan gewoon makkelijk opgeborgen worden in de broekzak.  De eerste mobiel van dochter was geen BlackBerry, maar wel een klein lief telefoontje. Nu is het wel een BlackBerry en er wordt van alles mee gedaan. Er wordt gepingt (kost geen geld), getwittert (even aan iedereen laten weten dat haar ouders echt stom zijn) en nog veel meer.

Ach ja, ik gebruikte de telefoon toendertijd om af te spreken en klaar. Ellelange gesprekken zaten er niet in, omdat ik face to face leuker vond. Nu staat de wereld voor je open via een klein toesteltje.

Read more...

Welkom

zeiden wij zaterdag tegen paps die eindelijk weer onder 1 dak woont met mams. Dat was het harde werken waard!

Ik ben er achter gekomen dat tieners niet zulke helpers zijn als dat we dachten.

Dat hun wereld en leven wel heel erg belangrijk is.

Ik ben er achter gekomen dat tieners het aan de andere kant toch wel snappen.

Lief zijn voor oma en opa en het allemaal accepteren.

Ik ben er achter gekomen dat tieners heus wel klaar staan voor ons.

Maar dat we niet al te veel moeten vragen.

We snappen het ook wel, dat het voor hun ook even een moeilijke drukke tijd was.

We hadden immers al twee weken geen boodschappen gedaan.

Niet echt het huis opgeruimd, dit was nu hun taak. 

Het koken was ook niet echt je van het, het halen van eten was sneller en makkelijker.

Ze zaten de afgelopen weken wel heel erg vaak alleen, omdat wij allerlei dingen moesten doen.

De druk is er vanaf en iedereen in dit huis slaakt een diepe zucht. 

Het einde is in zicht en we hebben er allemaal reikhalzend naar uitgekeken.

Read more...

Ze zijn over

maar we zijn nog niet klaar!

Man en ik zijn moe, uitgeput maar voldaan.

Het waren drukke weken, maar het is gelukt. 

Alles is over naar hun nieuwe woning.

Mam had besloten veel kasten weg te doen, maar nu heeft ze zoveel weg gedaan dat we eigenlijk niet echt kunnen uitpakken. Dat was niet zo heel erg handig, maar dat maakt niet uit. Het was toch tijd voor nieuwe kasten. Volgens mij volstaat 1 kast al, dus no problemo dat gaan we van de week doen.

Ik ben er ondertussen achter dat mijn ouders genoeg, meer dan genoeg lakens, handdoeken en pannen hebben. Een aantal pannen zijn weg, een aantal pannen heb ik en nog hebben ze meer dan genoeg pannen voor hun zelf. Grappig is dat om te zien. Dit geldt ook voor lakens en handdoeken, maar dat zoeken we nog een keer rustig uit.

Zondag hebben mijn zwager en een aantal buurjongens\ mannen van hem geholpen en de jongen die de wagen reed. Het ging gelukkig snel en vlot. Gisteravond alles naar buiten gegooid wat weg kon want er was grofvuil. Wat ruimt dat op zeg, heerlijk!

Terwijl we zo druk bezig waren was ik ziek geworden, maar ik had eigenlijk geen tijd om ziek te zijn. Klinkt raar, maar ja je wilt gewoon door gaan. Dus ik door gegaan, tot vandaag! Vanochtend werd ik wakker met nog steeds een bonkende hoofdpijn en de pijn in mijn keel werd alleen maar erger. 

Dus heb me ziek gemeld en ben terug in bed gekropen. Heb even he-le-maal niets gedaan! 

Heerlijk, mijn lichaam komt weer tot rust.

Read more...

Goed nieuws

Afgelopen vrijdag ben ik met mijn moeder gaan kijken voor een andere woning. Ze stonden niet op de eerste plaats, maar op de tweede. De woning is precies wat ze wilde en......... nummer 1 had afgebeld!!!

Ze hebben de woning!!
Dus inplaats van het huidige huis opknappen, gaat er verhuisd worden naar een andere woning!! Joehoe!!!!

Gister de sleutel gehaald en er kan begonnen worden.
Man en zijn broer gaan vanavond al wat verven, mam en ik hebben al novylon uitgezocht voor de woonkamer er we hopen dat het deze donderdag gelegd kan worden.
Wanneer dat niet kan dan gaan we het zelf doen.

Dit is zoooo heerlijk!!!
Dit weekend hopen we over te kunnen. Nou ja iig al de grote spullen.
Waarom zo snel?
Zodat paps weer naar huis kan.
Het wordt tijd dat die 2 weer samen op de bank kunnen zitten en verder kunnen met hun leven en dagelijkse dingen.

Read more...

I am

Read more...

Paps en mams .... vroeger....

Hihihi dat haar van mams...

Woordeloze Woensdag

Read more...

Slaap lekker, schat

Man ligt al in bed, hij is moe en heeft hoofdpijn. Nee, het is geen grap, hij heeft namelijk vorige week in het ziekenhuis een vetbult laten weghalen.

Ik ben bezig geweest op de pc en ondertussen is het al half 1, ik bedenk me dat ik ook maar eens moet gaan slapen. Ik ruim op en aangezien ik nog een glas heb staan moet ik nog even naar beneden.

Ik ga alles zo stil mogelijk doen, om moeders, kids en vooral Man niet wakker te maken.

Ik loop op mijn tenen naar beneden, mijn moeder slaapt daar, en zet mijn glas heel zachtjes op het aanrecht. * Beng* het glas komt hard op het aanrecht neer. Hmm die is hoger dan ik dacht.
Daarna loop ik op mijn tenen weer naar boven, ik pak mijn telefoon en doe het licht nog maar niet aan op zolder. Heel voorzichtig loop ik naar boven, *beng* met mijn voet kom ik tegen een stapel tijdschriften die tussen de trap door naar beneden kletteren. *zucht*
Ik op mijn tenen naar beneden en heeeellll voorzichtig raap ik die op van de trap.

Daarna loop ik weer heel voorzichtig naar boven, nu ga ik beter opletten. Ik kijk naar Man hij ligt al lekker warm onder de dekens en aan zijn regelmatige ademhaling hoor ik dat hij al slaapt. Ik loop naar zijn kant van het bed om het nachtlampje aan te doen en loop vervolgens naar mijn kant. Ik ga zitten om mijn lenzen uit te doen en *bam* mijn lensenvloeistofflesje valt. Ik kijk verschrikt achterom, maar Man slaapt lekker door. Ik doe mijn lenzen uit en wil mijn pyama aan doen, ik loop naar de kast en kom tegen een stoel (die wielen heeft) en die knalt weer tegen de spiegel...
*boem* hoor ik.  Ik zet alles weer goed en trek dan mijn pyama aan.
Vervolgens moet ik nog naar de andere kant om het nachtlampje uit te doen, *kleng* teen tegen het bed.  'AUW' schreeuw ik uit, Man slaapt door en het blijft stil in huis.
Ik doe het nachtlampje uit, loop hinkend naar mijn kant van het bed en ga zachtjes in bed. Ik wil wat dekbed pakken, maar Man heeft zich zo ingewikkeld dat ik er een ruk aan moet geven. Dit probeer ik nog zachtjes te doen, maar hij ligt er zo goed onder dat ik er een ruk aan geef, dan blijf ik even stil om te kijken of hij niet het bed uit donderd. Nee, gelukkig.
Ik pak mijn teen nog even vast, want het doet verrekte pijn.

Man wordt dan half\ half wakker en zegt; 'O, ben je er al, alles goed gegaan' en draait zich om zonder mijn verhaal aftewachten.

'Slaap lekker, schat' zegt hij nog heel lief en ik had even bepaalde neigingen die ik hier niet verder zal vertellen....

Read more...

My Wish

Sinyo ging gister weer na lange tijd naar een schoolfeest.
Op zich geen punt.
Ware het niet dat hij had afgesproken met een vriend van hem en dat ze op de fiets gingen.
Op zich ook geen punt.
Hij moest half 1 thuis zijn en dat vonden Man en ik toch even slikken. 

Sinyo...
Alleen...
In het donker...
Op de fiets....
Zo laat...

Wat wordt hij groot en niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk.
Wat gaat het snel!

Ik denk dan vaak aan een lied dat ik jaren geleden heb gehoord. Omdat het allemaal zo snel gaat ....
My wish..

Read more...